Όταν σταματάμε να βλέπουμε το σπίτι μας ως ένα έργο με προθεσμία παράδοσης και αρχίζουμε να το βλέπουμε ως μια προέκταση της ύπαρξής μας τότε μόνο καταφέρνουμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο που μας ψιθυρίζει ότι εδώ ανήκουμε πραγματικά.
Όταν σταματάμε να βλέπουμε το σπίτι μας ως ένα έργο με προθεσμία παράδοσης και αρχίζουμε να το βλέπουμε ως μια προέκταση της ύπαρξής μας τότε μόνο καταφέρνουμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο που μας ψιθυρίζει ότι εδώ ανήκουμε πραγματικά.
Είναι αλήθεια πως για καιρό ζούσαμε μέσα σε μια λευκή ψευδαίσθηση όπου η τελειότητα θεωρούνταν το μοναδικό πρότυπο κατοικίας. Αυτή η εμμονή με τους αποστειρωμένους χώρους και την απόλυτη τάξη κατέληξε να δημιουργεί σπίτια που έμοιαζαν περισσότερο με εκθέσεις παρά με ζεστά καταφύγια για ανθρώπους. Κάπου εκεί γεννήθηκε η ανάγκη για το nostalgia-core, όχι ως μια απλή αναβίωση του παρελθόντος αλλά ως μια δυνατή απάντηση στην ομοιομορφία που μας επέβαλαν πώς πρέπει να ζούμε.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η επιστροφή στην αισθητική των περασμένων δεκαετιών και κυρίως των ’80s δεν αποτελεί μια στείρα αντιγραφή αλλά μια προσπάθεια να ξαναβρούμε την ελευθερία μας. Τότε τα σπίτια δεν στήνονταν για να φωτογραφηθούν αλλά για να κατοικηθούν. Τα αντικείμενα που γέμιζαν τα δωμάτια είχαν μια φυσική συνέχεια και δεν υπάκουαν σε κανόνες μινιμαλισμού. Σήμερα καλούμαστε να φιλτράρουμε εκείνη την αύρα και να χτίσουμε χώρους που αντικατοπτρίζουν την προσωπική μας ιστορία αντί για τις τελευταίες τάσεις των περιοδικών. Το στοίχημα είναι να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον που εξελίσσεται μαζί μας και δεν φοβάται να δείξει τα σημάδια του χρόνου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της προσέγγισης είναι η αποδοχή του τυχαίου και του αυθόρμητου. Ένα σπίτι αποκτά βάθος όταν επιτρέπουμε σε διαφορετικές εποχές να συνομιλούν μεταξύ τους μέσα από έπιπλα και διακοσμητικά που αποκτήθηκαν σταδιακά. Δεν υπάρχει πια το άγχος αν το χαλί ταιριάζει απόλυτα με την κουρτίνα αλλά αν και τα δύο μαζί προκαλούν ένα συναίσθημα οικειότητας. Η αξία μετατοπίζεται από την τιμή του αντικειμένου στην ανάμνηση που κουβαλάει και στην αίσθηση ότι ο χώρος είναι ζωντανός και οργανικός.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς η επιλογή να διακοσμούμε αργά αποτελεί μια επαναστατική πράξη ηρεμίας. Αντί να αγοράζουμε μαζικά ό,τι βλέπουμε στις οθόνες μας επιλέγουμε να προσθέτουμε στοιχεία με νόημα και υπομονή. Ένα ξύλινο τραπέζι με φθορές ή ένα χειροποίητο κεραμικό γίνονται πρωταγωνιστές γιατί είναι αληθινά και όχι επειδή είναι στη μόδα. Αυτή η διαδικασία μας επιτρέπει να απολαμβάνουμε την καθημερινότητά μας χωρίς να νιώθουμε ότι συντηρούμε μια βιτρίνα καταστήματος.
Η τόλμη να χρησιμοποιούμε χρώματα και μοτίβα χωρίς ενοχές είναι ίσως το πιο αναζωογονητικό στοιχείο της νέας αυτής τάσης. Τα έντονα χρώματα και οι φαινομενικά αταίριαστοι συνδυασμοί υφασμάτων δημιουργούν μια δημιουργική τριβή που δίνει χαρακτήρα στο δωμάτιο. Η αρμονία δεν αναζητείται πια στην ομοιομορφία αλλά στην ισορροπία των αντιθέσεων. Όταν σταματάμε να βλέπουμε το σπίτι μας ως ένα έργο με προθεσμία παράδοσης και αρχίζουμε να το βλέπουμε ως μια προέκταση της ύπαρξής μας τότε μόνο καταφέρνουμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο που μας ψιθυρίζει ότι εδώ ανήκουμε πραγματικά.
Και μάθετε τα πάντα για τον κόσμο του σπιτιού!
