Ίσως τελικά η πραγματική πολυτέλεια να βρίσκεται στην επιλογή του πότε θα συνδεθούμε και του πότε θα αποσυνδεθούμε. Και το σπίτι είναι το ιδανικό μέρος για να θυμόμαστε αυτή τη διαφορά.
Ίσως τελικά η πραγματική πολυτέλεια να βρίσκεται στην επιλογή του πότε θα συνδεθούμε και του πότε θα αποσυνδεθούμε. Και το σπίτι είναι το ιδανικό μέρος για να θυμόμαστε αυτή τη διαφορά.
Η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε μια αδιάκοπη ακολουθία από φωτεινές οθόνες, ειδοποιήσεις και πληροφορίες που διεκδικούν χώρο στο μυαλό μας από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ίσως γι’ αυτό αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι, σήμερα, η αίσθηση πολυτέλειας μέσα στο σπίτι δεν συνδέεται απαραίτητα με την παρουσία της τελευταίας τεχνολογίας αλλά με την απουσία της. Η επιλογή να μην κυριαρχεί μια τηλεόραση στο σαλόνι ή ακόμη και να κρύβεται επιμελώς πίσω από μια κατασκευή μοιάζει περισσότερο με συνειδητή στάση ζωής παρά με διακοσμητική επιλογή. Δεν πρόκειται απλώς για μια ρομαντική επιστροφή στο παρελθόν. Είναι μια ανάγκη αποφόρτισης, μια προσπάθεια να δημιουργήσουμε έναν χώρο που δεν λειτουργεί ως προέκταση του ψηφιακού χάους αλλά ως αντίβαρο σε αυτό. Και το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η ανάγκη δεν αφορά μόνο όσους θυμούνται τον κόσμο πριν το internet αλλά και μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε μέσα στις οθόνες και ήδη αναζητά τρόπους να απομακρυνθεί από αυτές.
Ένα πικάπ σε εμφανές σημείο αλλάζει αμέσως την ατμόσφαιρα ενός δωματίου. Εκεί που πριν υπήρχε μια μαύρη επιφάνεια που έμενε σιωπηλή μέχρι να ενεργοποιηθεί, τώρα εμφανίζεται ένα αντικείμενο με χαρακτήρα και ιστορία. Τα βινύλια, με τα μεγάλα εξώφυλλα και την υλικότητά τους, λειτουργούν σαν μικρές προσωπικές συλλογές τέχνης. Παράλληλα, η ίδια η διαδικασία της ακρόασης απαιτεί χρόνο και προσοχή. Δεν υπάρχει βιασύνη, δεν υπάρχει τυχαία επιλογή κομματιών. Υπάρχει η εμπειρία του να ακούς κάτι από την αρχή μέχρι το τέλος. Τα ρετρό ραδιόφωνα ή τα παλιά γραμμόφωνα προσθέτουν μια αισθητική ωριμότητα στον χώρο, συνδυάζοντας το συναίσθημα του παρελθόντος με τη σύγχρονη ανάγκη για χαλάρωση.
Οι γεμάτοι τοίχοι με βιβλία δημιουργούν μια αίσθηση οικειότητας που δύσκολα μπορεί να αντικαταστήσει οποιαδήποτε ψηφιακή εναλλακτική. Τα βιβλία κουβαλούν μνήμες, ενδιαφέροντα, περιέργεια και εμπειρίες. Δεν αποτελούν απλώς διακοσμητικά στοιχεία αλλά σημάδια ζωής. Η παρουσία τους στον χώρο προσκαλεί σε συζήτηση, σε σκέψη, σε παύση. Όταν επιλέγουμε να αναδείξουμε τις συλλογές μας ή τα αγαπημένα μας λευκώματα, ουσιαστικά δίνουμε στον χώρο μας προσωπικότητα. Είναι σαν να λέμε ότι προτιμάμε τη συγκέντρωση και την εμβάθυνση από την επιφανειακή κατανάλωση πληροφορίας που συχνά αφήνει περισσότερο άδειο παρά γεμάτο συναίσθημα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η απουσία οθονών επηρεάζει και τον τρόπο που σχεδιάζουμε το σπίτι. Όταν τα καθίσματα δεν έχουν κοινό προσανατολισμό προς μια τηλεόραση αλλά στρέφονται το ένα προς το άλλο, η επικοινωνία γίνεται πιο φυσική. Δημιουργούνται συνθήκες για κουβέντα, για μοίρασμα, για στιγμές που δεν διακόπτονται από ειδοποιήσεις. Μια άνετη πολυθρόνα με σωστό φωτισμό μπορεί να μετατραπεί σε προσωπικό καταφύγιο μετά από μια κουραστική ημέρα. Αυτές οι μικρές αλλαγές θυμίζουν ότι το σπίτι δεν είναι χώρος κατανάλωσης περιεχομένου αλλά χώρος αποκατάστασης ισορροπίας.
Στην ουσία, η τεχνολογία παραμένει χρήσιμη και αναγκαία. Όμως η αισθητική που βασίζεται σε αντικείμενα με υφή, ήχο και παρουσία είναι εκείνη που αγγίζει πιο άμεσα τις αισθήσεις και προσφέρει ηρεμία. Ίσως τελικά η πραγματική πολυτέλεια να βρίσκεται στην επιλογή του πότε θα συνδεθούμε και του πότε θα αποσυνδεθούμε. Και το σπίτι είναι το ιδανικό μέρος για να θυμόμαστε αυτή τη διαφορά.
Και μάθετε τα πάντα για τον κόσμο του σπιτιού!
