Και κάπως έτσι, το Tulip Table συνεχίζει να επιβιώνει σε κάθε ανακαίνιση, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει σε κανέναν την αξία του.
Και κάπως έτσι, το Tulip Table συνεχίζει να επιβιώνει σε κάθε ανακαίνιση, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει σε κανέναν την αξία του.
Μερικά έπιπλα θυμίζουν εκείνα τα trends των social media που τα βλέπεις παντού για δύο μήνες, τα βαριέσαι στους τρεις και τα κλαις στους έξι όταν συνειδητοποιείς τι αγόρασες. Και μετά υπάρχει το Tulip Table. Αυτό το στρογγυλό πράγμα με το ένα πόδι που βρίσκεται σε κάθε ψαγμένο διαμέρισμα, σε κάθε μπουτίκ ξενοδοχείο και σε κάθε δεύτερη φωτογραφία στο Pinterest, χωρίς ποτέ κανείς να αναρωτηθεί τι δουλειά έχει εκεί.
Η αλήθεια είναι ότι δεν προσπαθεί να βγάλει μάτι. Αντί να φωνάζει για την παρουσία του, απλώς κάθεται στη γωνία του και σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς καταφέρνει να ταιριάζει τόσο με τα vintage χαλιά της γιαγιάς όσο και με τα industrial φωτιστικά που πήρες πέρυσι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Για να καταλάβουμε την ύπαρξή του πρέπει να πάμε πίσω στη δεκαετία του 1950. Ο σχεδιαστής Eero Saarinen είχε μια πολύ συγκεκριμένη εμμονή: σιχαινόταν το οπτικό χάος που δημιουργούσαν τα δεκάδες πόδια από τις καρέκλες και τα τραπέζια μαζευμένα σε ένα σημείο. Το ονόμαζε «κόσμο των ποδιών» και το θεωρούσε άσχημο και άβολο. Η λύση που έδωσε ήταν ουσιαστικά μια άσκηση αφαίρεσης. Πέταξε τα τέσσερα πόδια και κράτησε μόνο ένα, κεντρικό, που θυμίζει μίσχο από τουλίπα.
Αυτό το κόλπο αποδείχθηκε η μεγαλύτερη παγίδα για τον χρόνο. Το Tulip Table δεν δείχνει μοντέρνο με την έννοια του προσωρινού. Δείχνει απλώς σαν να μην έχει ηλικία. Αν το βάλεις δίπλα σε ξύλο, το σύνολο μαλακώνει. Αν του βάλεις μέταλλο, σοβαρεύει. Δεν σου επιβάλλει πώς να διακοσμήσεις το σπίτι σου, απλώς ακολουθεί τις δικές σου επιλογές.
Αν μένεις σε διαμέρισμα της πόλης, ξέρεις πολύ καλά ότι η λέξη «τραπεζαρία» είναι ένα σύντομο ανέκδοτο. Το ίδιο τραπέζι που φιλοξενεί το πρωινό σου, μέσα σε δύο ώρες μετατρέπεται σε γραφείο για remote work, μετά σε πάγκο για να ακουμπήσεις τα ψώνια και το βράδυ σε σημείο για να παρατήσεις κλειδιά, φορτιστές και μισοτελειωμένους καφέδες.
Εδώ ακριβώς κλειδώνει η χρησιμότητα αυτού του σχεδίου. Επειδή δεν υπάρχουν γωνιακά πόδια, κερδίζεις χώρο για τα δικά σου πόδια, οι καρέκλες μαζεύονται εντελώς από κάτω και η κίνηση στο δωμάτιο γίνεται χωρίς να χτυπάς τα δάχτυλά σου στις γωνίες. Η έλλειψη οπτικού όγκου κάνει το δωμάτιο να αναπνέει. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι interior designers προτείνουν να το συνδυάζεις με διαφορετικές, ασύμμετρες καρέκλες. Έτσι το αποτέλεσμα δείχνει λιγότερο στημένο, σαν να προέκυψε φυσικά.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Σήμερα το βρίσκεις σε ό,τι υλικό μπορείς να φανταστείς. Από κλασικό λευκό μάρμαρο και ξύλο μέχρι γυαλιστερές επιφάνειες και έντονα χρώματα. Όμως η βασική του ιδέα δεν αλλοιώθηκε ποτέ.
Το να φτιάξεις κάτι περίπλοκο που θα εντυπωσιάσει για μια σεζόν είναι εύκολο. Το να αφαιρέσεις τα πάντα και να αφήσεις μόνο τα απαραίτητα, δημιουργώντας κάτι που θα αντέξει για εβδομήντα χρόνια, είναι το πραγματικά δύσκολο κομμάτι στο design. Και κάπως έτσι, το Tulip Table συνεχίζει να επιβιώνει σε κάθε ανακαίνιση, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει σε κανέναν την αξία του.
Και μάθετε τα πάντα για τον κόσμο του σπιτιού!
